KENDİNLE TANIŞ

Şimdi sizden hayal gücününüzü biraz kullanmanızı istiyorum. Yemyeşil bir alan küçük bir köpek kulübesi yanında bir bina betondan, kulübenin içinde küçük bembeyaz bir köpek. Hadi bir isim koyalım bizim ufaklığa. Aklıma bir fikir geldi tamda bizim kar tanemize  uygun. Aslında kar tanesi kulağa hoş geliyor. Bizim o ufak minik bembeyaz köpeğimizin adı Kar Tanesi olsun. Size üzücü bir şey söyleyeceğim. Kar Tanesi bir iple kulübeye bağlı ve ipin uzunluğu 1 metreyi geçmez. Kar Tanesi yanına biri geldikçe kulübesinden dışarı çıkıyor. Onun dışında hep kulübesinde yalnızlıkla baş başa. Kulübenin yakınlarından biri geçtiği zaman dışarı çıkıp havlıyor sırf konuşabilmek yada vakit geçirebilmek için. Eğer yanından geçen küçük bir çocuksa köpek dikkatini çekiyor. Eğer değilse, yetişkinse  teknolojik aletlerin kölesi olan bir insansa yanından geçip gidiyor. Belki sesini bile duymuyor.
 Şimdi bir de kendinizi düşünün. Eğer gerçekten düşünüyorsanız ve yalnız kalıyorsanız bizim o köpekten farkımız yok. Güvenmediğimiz bir şey olduğu zaman güvenli iç dünyamıza dönüyoruz aynı Kar Tanesi’nin kulübesinde durması gibi. Bir arkadaşımız, annemiz güvendiğimiz bir insan geldiği zaman kendi iç dünyamızdan çıkıyoruz. Eğer bizi kıracak bir şey olduğu zaman değişen tepkiler veriyoruz sonumuz yine yalnızlık oluyor. Mesela ben sinirlendiğim, birinin bana zarar vereceğini düşündüğüm zaman kaçarım; çünkü insanları kırmaktan korkarım belki de yüzleşmekten. Hemen müziğe giderim eğer evdeysem keman çalarım dışarıdaysam kitap okurum müzik eşliğinde. Benim güvenli bölgem müzik ve kitaplar. Belki düşünürseniz sizinde güvenli bir bölgeniz vardır. İnsanlardan kaçmak istediğiniz zaman saklandığınız, size huzur veren, yalnız kaldığınızda gittiğiniz. Lütfen kendinizin farkına varın ve düşünün. Çünkü düşünmezseniz o köpekten bile aciz olursunuz. O bile güvenli bölgeyi biliyorken siz bilmezseniz..